home  
     
       
  de vereniging  
    missie en visie  
    inspiratie  
    werking  
    vrijwilligers  
    subsidies en giften  
       
  de contactclowns in actie  
    de basishouding  
    de doelgroepen  
    op bezoek  
    reportages  
    getuigenis  
  in de media  
       
    aanvragen  
    contact  
       
       
  webdesigner  
       
 

Tekst en foto’s Dieter Telemans   

 

Vandaag is de Internationale dag van de Vrijwilliger.

Hoera dus ook voor de contactclowns, die wat amusement proberen te brengen in woon- en zorgcentra voor ouderen met dementie. Centra zoals De Wingerd in Leuven en Onze-Lieve-Vrouw in Wezembeek-Oppem. De ouderen zitten in een grote cirkel bijeen. Velen kijken doelloos voor zich uit, met schijnbaar holle blik. Waar denken ze aan? Zindert daar nog iets in hun hoofd? Plots klinkt een eerste noot van een accordeon en steekt een kinderkoets met babyclown de hoek om. Bij sommigen is de reactie spontaan. Mondhoeken en wenkbrauwen gaan omhoog en de ogen focussen op het hier en nu. Een lied wordt afgewisseld met een grap, handen worden vastgepakt, wangen worden gestreeld en gekust. Er wordt gelachen en gezongen en de moedigsten zetten zelf een danspas uit een ver verleden. Bij anderen duurt het veel langer en is een veel intenser contact nodig. Voorhoofd tegen voorhoofd, minutenlang, de ene blik die de andere zoekt … ben je daar? En dan eindelijk die glinstering in de ogen. Een teken van leven, plezier, vreugde, erkentelijkheid. Soms rolt ook een langzame traan, die dan wordt beantwoord met een traan langs een rode clownsneus. En laat die tranen dan maar gewoon komen.

Emotie, daar gaat het om. De zachte kracht van humor en muziek die de leegte vervangt door vreugde. Een kus of streling die prikkelt wat al lang niet meer werd geprikkeld. Samen voelen en geraakt worden. Intens woordeloos contact en dan plots horen zeggen ‘Wat een zaligheid’.

 

 Contact, 5 december 2012, Ooggetuige in
 de  Standaard